Szerokość ścieżki dla prądu.

IPC-2152 (metoda główna)

Norma IPC-2152 (2009) zastąpiła wykresy z IPC-2221 nowymi pomiarami. Sama norma podaje tylko wykresy, dlatego kalkulator korzysta z dopasowania D. Brooksa i J. Adama (Trace Currents and Temperatures Revisited, 2015): ΔT = K · I^a · W^b · Th^c (W, Th w milach). Dla warstw zewnętrznych jedno dopasowanie dla wszystkich grubości miedzi, dla wewnętrznych — osobne dla ½, 1, 2 i 3 oz (wybierane wg najbliższej grubości).

IPC-2221 (porównawczo)

I = k · ΔT^0.44 · A^0.725, A w mil², k = 0.048 dla warstw zewnętrznych i 0.024 dla wewnętrznych. To dane z lat 50. — dla warstw wewnętrznych są zwykle mocno zachowawcze (dają szersze ścieżki niż IPC-2152).

Rezystancja i straty

R = ρ·L/(W·t), ρ miedzi 1.724·10⁻⁸ Ω·m w 20 °C, współczynnik temperaturowy 0.00393 1/K; liczone w temperaturze ścieżki (otoczenie + ΔT).

Ograniczenia

Wynik dotyczy pojedynczej ścieżki w warunkach jak w badaniach IPC-2152 (płytka FR-4 ok. 1.6 mm, bez płaszczyzn miedzi w pobliżu, nieruchome powietrze). Płaszczyzny miedzi, grubsza płytka i radiator obniżają temperaturę; sąsiednie gorące ścieżki, obudowa i próżnia — podnoszą. Dla prądów impulsowych liczy się wartość skuteczna (RMS).